تمام می شود روزی،هر آنچه که روح مرا می خورد...

سرم را روی پای پیامبرم گذاشتم.

پیامبری که که پیغام مرا در چراغ جادو دید؛و نزد من آمد با قبایی سپید.

پیامبری که هر چه در چنته داشت،به میل کشیدم.

تمام آن بیم و الحذر را، ذره ذره به جان جشاندم

آتش و سیب را به سرخی شان قسم دادم

خودم را به گناه نافهمیده گرفتار دیدم؛و از آن بود که سزاوار رحمی حقیر شدم

توبه کردم از زمین

توبه کردم از گناه

توبه کردم از خدا

و هدایت شدم به صراطی که مستقیم،

شاید که هست،شاید که نیست...

آه ای اله
ما در قرار تو
درخت کاشته ایم
سایه می دهد دمی
واللهُ
مع الصابرین

بخشی از شعری از من

مثل یه شراب، که هر چه کهنه تر شه بهتره

عشق تو هر چی میگذره واسم

به لب بردنی تره

...شعر نیستا،از بس از این متنا دیدیم به اسم شعر گفتیم ذکر کنیم:)

...فقط تن توئه که گرمه،پرِ روحه

...چه بی تابانه می خواهمت ای دوری ات...نه، دوری ات دیگر زنده به گوری نیست

اگر باید خانه را ترک کنی،اگر این گونه بهتر است،زنده به گوری چرا؟

اما هنوز و همیشه: چه بی تابانه می خواهمت ای دوری ات

آزمون رها کردن و از دور نگاه